Ξέρεις κι όμως δεν ξέρεις

Ό κόσμος φοβάται .. Φοβάται να αντικρίσει την αλήθεια . Μεγαλώσαμε σε έναν κόσμο που το ψέμα είναι σαν τον ήλιο. Τροφοδοτεί συνεχώς την ζωή μας με ηλιαχτίδες ψέματος και παράνοιας. Μας μεγάλωσαν με το ψέμα για αλήθεια και τώρα όταν αντικρίσουμε την αλήθεια μας φαίνεται άσχημη,αποκρουστική, πέρα από τα δεδομένα μας και την απορρίπτουμε Κάποιοι την κρατούν ζωντανή,όσο μπορούν. Έτσι και εγώ. Όταν έρθει το τέλος μου και θα περνάει η ζωή μου μπροστά από τα μάτια μου θα χαμογελώ γιατί θα ξέρω ότι ο,τι έκανα δεν ήταν ψέμα. Ήταν μια όμορφη αλήθεια. Μια πανέμορφη αλήθεια. Και όταν μιλάω για ομορφιά μην τρελαίνεστε και πέφτετε σε πλάνη. Η ομορφιά είναι πάντου γύρω μας ακόμα και στο άψυχο , για εμάς , σπίρτο. Είναι μέσα μας. Είναι η αποδοχή της αλήθειας που εκπέμπει μια αύρα ομορφιάς και αρμονίας γύρω από κάθε σώμα.Η φωτιά,για παράδειγμα, δεν έχει κάτι το ξεχωριστό ως προς την ομοιομορφία της. Είναι μια ασταθής έννοια που αλλάζει συνεχώς μορφή και χρώματα,μπερδεύει τις κορδέλες χρωμάτων τις σε ένα ατέλειωτο φλεγόμενο χορό κι όμως αρέσκεσαι στο να κάθεσαι ώρες και κοιτάς αυτόν τον χορό,αυτό το κυνήγι τελειότητας και τελικά το μυαλό σου αδειάζει,σαγηνεύεται,μεθάει από ομορφιά. Νιώθεις τις αόρατες φιγούρες χορού της να σε χαϊδεύουν σε κάθε σημείο του κορμιού σου και γνωρίζεις ότι δεν μπορείς να αντισταθείς . Δίνεσαι ολοκληρωτικά και απενεργοποιείς τις αντιδράσεις σου λες και είσαι υπό την επήρεια ναρκωτικών.

Τελικά ξέρεις κι όμως δεν ξέρεις τίποτα . Ξέρεις. Πραγματικά ξέρεις έστω και για λίγο κάποια στιγμή της ζωής σου κι όμως προσπαθείς συνεχώς να μην γνωρίζεις. Και άν κατάλαθος συνεχίζεις να γνωρίζεις προσπαθείς πιο σκληρά για να ξεχάσεις . Παίζεις κρυφτό με την γνώση μόνο που μάθε τώρα ότι δεν σταμάτησες ποτέ το μέτρημα για να την ψάξεις. Έμεινες εκεί όλη σου την ζωή με κλειστά μάτια μετρώντας την άγνοια. Και η γνώση δεν κρύφτηκε ποτέ. Έμεινε εκεί και περίμενε να σταματήσεις να μετράς, να ανοίξεις τα μάτια και να σου χαμογελάσει. Κρίμα τώρα εσύ πέθανες όμως η γνώση ακόμα περιμένει.


- The more I understood the more powerful I became, and the more dangerous I became, and the less I understood. ( Myst V ) -


by amalia
1st Photo by delacorr
2nd Photo by cosmosue

Ύπνος: Καλωσήρθες στον κόσμο των ψευδαισθήσεων


Αυτό το αίσθημα του κατασπαραγμού της ψυχής πριν το χάδι του ύπνου ποιος άραγε το έχει νιώσει; ‘Εχεις νιώσει ποτέ να φοβάσαι να κλείσεις τα μάτια σου μήπως και καταλάθος,πέρα από τις προσταγές του θέλω σου στα βλέφαρά σου, κοιμηθείς; Ενώ παραδόξως,την ίδια ακριβώς στιγμή,στο ίδιο ακριβώς συναίσθημα,τρομάζεις με την ιδέα της εξόδου σου από αυτόν τον γλυκανάλατο λήθαργό σου,τον ύπνο;
Και όταν πια το βασανισμένο κορμί σου υποκύψει στις προσταγές της Βασίλισσας των αναγκών σου μια μαύρη σκιά θολώνει την πραγματικότητά σου.
Τότε είναι πια αργά. Μόλις εισχωρήσεις στον λαβύρινθο αυτό πρέπει να βρείς την έξοδο και την λύση του γρίφου για να επανέλθεις στην γλυκανάλατη πραγματικότητά σου.
Μπορεί να φοβάσαι όλη αυτή τη σκιά όμως σε μαγεύει η μελαγχολική μελωδία που ηχεί στα αυτιά σου,αυτός ο αόριστος σκοπός. Σαν νύμφες του δάσους να τραγουδούν αυτό το ξόρκι κι όμως...




Ω Μέγα των βασανισμένων ψυχών
Ω εσένα καλούμε μέσα από τις σκιές
Άκουσε αυτό το τραγούδι των μοιρών
Φέρε δικαιοσύνη μέσα από αυτές τις κραυγές.


Δεν επιλέγεις να τις συντροφέψεις και συ στο αιώνιο χορό τους ούτε στα αιώνια τους μάγια,μάγια που έχουν παγιδεύσει αμέτρητες ψυχές αλλα συνεχίζεις στο μονοπάτι του ύπνου.
Η σκιά διαλύεται και πλέον αντικριζεις ενα δάσος γεμάτο δέντρα ανθισμένα σταγόνες ασυνείδητου και ένα σκαλιστό μονοπάτι μυστηρίου σε καλεί να του κρατήσεις συντροφιά.Δεν αρνήσε..Έτσι και αλλιώς χαμένος βρίσκεσαι στον ιστό του μυαλού σου,εναν ιστό φτιαγμένο απο τον καθρέπτη του εαυτού σου,καθρέπτη ενσαρκωμένο σε αράχνη,αράχνη ύπουλη.Δεν ξέρεις τι ακριβώς ψάχνεις να βρείς,δεν σου είπε η Βασιλισσα.Μονάχα ένα πηγάδι θυμάσαι οτι ανέφερε όμως η προσοχή σου ήταν στο τραγούδι των νυμφών ετσι προχωράς στο άγνωστο με οδηγό την απελπισία σου.
Θυμάσαι στίχους και με τρεμάμενη φωνή προσπαθείς να τραγουδίσεις,να ερμηνέυσεις την κατάντια σου.



Κοιτώντας τα σύννεφα
Να περνούν
Αναρωτιέμαι το γιατί
Ο πόνος δεν με εγκατέλειψε ποτέ
Η θλίψη,η οδύνη,η παραζάλη
Που δεν έφυγαν ποτέ
Πετάω μακριά...
Πετάω μακριά...
Κρατώντας χέρια με τον εαυτό μου
Μοιράζοντας ζωή με τον εαυτό μου
Θερίζοντας την μοναξιά που έχω σπείρει
Σ’αυτά τα χωράφια που έχω μεγαλώσει
Σκάβωντας την μαυρίλα απο το μυαλό μου
Θα πεθάνω ολομόναχος...


-Saturnus-

Το επαναλάμβανες συνέχεια λες και ήταν συνοδοιπόρος σου στο ταξίδι του πουθενά.Και όταν κουράστικες να μονολογείς αυτο συνέχισε να κάνει κούνια στην παιδική χαρά του λογικού σου, σε μια κούνια που έτρηζε απο μαρασμό και προσμονή για αγάπη.
Τα δέντρα αρχίζουν να λιγοστέυουν και μια μυρωδιά έρωτα,ουρανού και χώματος πλημμυρίζει τις αποθήκες της οσφρησής σου οθώντας σε μια μηχανική κίνηση των ματιών που είχες ξεχάσει εδώ και καιρό, ευχαρίστησης..! Παραμερίζοντας τις φυλωσιές νευρικών πλεγμάτων πλεον μπορείς να αντικρίσεις ξεκάθαρα την λίμνη επιθυμιών που έπιασε η αίσθηση της μυρωδιάς σου απο μακρια.Στάθηκες ακίνητος μπροστά της τόσο που ο ούτε ο χρόνος μαρτυράει απλά παρατηρώντας σαν ξένος την λίμνη των επιθυμιών σου.Και όταν πλεον έγινες ένα με το τοπίο,και οταν καταράκτης είχε προσαρμόσει τα πλοκάμια του γύρω σου,και όταν τα τριφύλλια είχαν κάνει αποικίες γύρω απο τα πόδια σου τότε ενάντια σε όλες τις προσδοκίες έσκυψες και σήκωσες μια μεγάλη πέτρα των πρέπει και με όλη την δύναμη που είχες θάψει μέσα σου την έστειλες βαθιά στον πυθμένα της λίμνης αναταράσοντας τα νερά τόσο ωστε να λυθούν τα δεσμά τους.
Ο χρόνος στον κόσμο αυτο της ψευδαίσθησης δεν μετράει με τον ίδιο τρόπο,παίζει τα δικά του παιχνίδια.
Η Βασίλισσα αποφάσισε να λύσει το ξόρκι της αορασίας που σου έιχε ρίξει ωστε να μην βρεις ποτέ το πηγάδι μόνο και μόνο γιατί κατάφερες να περάσεις την δοκιμασία της λίμνης..Αχ και να ήξερες πόσο κόσμο έχει ρουφήξει αυτή η λίμνη..Αφου έπεσε το πέπλο της αορασίας είσαι ικανός πλεον να αντιληφθείς οτι τόσο καιρό περιπλανιέσαι και κάνεις κύκλους γύρω απο το πολυπόθητο πηγάδι των ικανοτήτων σου.Έτσι και εσύ χωρίς κανέναν δισταγμό ψαρεύεις με το καλάμι της πίστης μέσα απο το πηγάδι ένα ένα,το ένα μετά το άλλο,τα ψάρια της δύναμης !!
Αφού πλεον πέρασες τα μάγια της Βασίλισσας των αναγκών,την δοκιμασία της λίμνης των επιθυμιών,αφού χάθηκε το πέπλο της αορασίας και αφού ψάρεψες με το καλάμι της πίστης τα ψάρια της δύναμης απο το πηγάδι των ικανοτήτων σε Χρήζω πλέον άνθρωπο.!
Πριν προλάβεις να χαρείς αυτη σου τη νίκη όμως αναλογήσου οτι έφτασε κιόλας το πρωί και πρέπει να φύγεις απο τον λαβύρινθο του ύπνου και να επιστρέψεις στο αίσθημα κατασπαραγμού της ψυχής σου.. Είναι δική σου η επιλογή ποιό μονοπάτι θα ακολουθήσεις.. Το λογικό παράλογο ή το ανθρώπινο .. Εγώ επιλέγω το πρώτο
Καλωσήρθες στον κόσμο των ψευδαισθήσεων.




By amalia



1st picture by Nathie
2nd picture by Angelic Disgrace82

Ονειροβιβλιοθήκη



Σήμερα στην βιβλιοθήκη ονείρων της γειτονιάς μου επέλεξα να δω ένα όνειρο που λεγόταν «Ειρωνεία». Το έβαλα στον προβολέα ονείρων και να τι έγινε
Βλέπω ένα κορίτσι να τρέχει σε μία αλάνα φορώντας ένα μαύρο αμάνικο μακό μπλουζάκι και ο ιδρώτας να κυλάει στο πρόσωπό της.Φταει ο ήλιος λόγω της ώρας,μεσημέρι φαίνεται, και της εποχής,καλοκαίρι θαρρώ είναι.Σηκώνει για μια στιγμή το χέρι επάνω απτο κεφάλι της κοιτώντας τον ήλιο κατάματα όμως της καίει τα μάτια και αυτή σκύβει θλιμμένη το κεφάλι κοιτώντας την καυτή άμμο κάτω από τα πόδια της.Δεν τις είχαν πει ότι ο ήλιος δεν μοιράζεται την ομορφιά του..Δεν της είχαν πει οτι έχει επιλέξει να είναι μόνος και παντοδύναμος.Ετσι και αυτή πεισμώνει και κάθεται κάτω στην άμμο σηκώνοντας ομίχλη άμμου γύρω της απο την δυναμικότητα της κίνησής της. Κάθεται κάτω οκλαδόν με τα χέρια σταυρωμένα και τα χείλη σουφρωμένα προσπαθώντας να κοιτάξει κατάματα τον ήλιο. Σιγά σιγά φτάνει στο σημείο που οι άλλοι τα παρατάνε όμως δεν διώχνει το βλέμμα της,συνεχίζει και φτάνει στη καρδιά της έντασης. Τα μάτια της πλέον είναι φανερό άτι δεν αντέχουν τον πόνο και δάκρυα κατακλύζουν τα μαγουλά της όμως εκείνη δεν τα παρατάει. Σήμερα είχε μία νίκη με τον ήλιο!Ένα μικρό βήμα προς την ρήξη του εγωισμού του σκέφτεται. Αύριο θα είναι ακόμη ένα. Και την επόμενη άλλο. Πού θα πάει θα σε νικήσω ήλιε σκέφτεται. Ένα χαμόγελο σπάει την στιγμή,το χεράκι της σκουπίζει άτσαλα τα δάκρυα λερώνοντας το πρόσωπό της με ένα κοκτέιλ χώματος και δακρύων και σηκώνεται γυρίζοντας την πλάτη της στον άμοιρο ήλιο. Μετά όλα γυρνάνε τόσο γρήγορα και το όνειρο μου,πλέον, γεμίζει εικόνες απογοήτευσης , πρόσωπα δυσαρεστημένα,αγριεμένα,ρυτιδιασμένα να λένε τους λογικούς νόμους του κόσμου,τα όρια του ανθρώπου,τα πρέπει,την εξέλιξη και πολλά τέτοια παράλογα για εμένα.Μετα όλα μαυρίζουν και μετά βλέπω το ίδιο κοριτσάκι όμως πλέον είναι γυναίκα.Παραξενέυομαι γιατί φοράει ένα ταγιέρ και γόβες , έχει πιεσμένο κότσο στο σβέρκο τα μαλλιά της και φοράει μαύρα γυαλιά ηλίου. Δεν κάθεται στο χώμα αντιθέτως κάθεται ξεκούραστα σε ένα συντριβάνι κρατώντας ένα βιβλίο στο χέρι.Ο ήλιος όπως και τότε έχει το συνήθειο να δημιουργεί σταγόνες ιδρώτα στα πλαινά του προσώπου της,όμως δεν τα σκουπίζει με το χέρι πια αλλα με χαρτομάντιλο απαλά απαλά μήν τυχόν και χαλάσει το μακιγιάζ υποθέτω.Αφήνει ευγενικά το βιβλίο δίπλα της στο πεζούλι του συντριβανιού,μάυρο στην όψη και με έναν σταυρό στην μέση.Κοιτάει γύρω της μήπως και ο «λογικός» κόσμος κοιτάει και αφού σιγουρευτεί οτι δεν περνάει κανείς βγάζει σιγά σιγά τα γυαλιά ηλίου,τα διπλώνει ευγενικά και τα ακουμπάει με αργές κινήσεις επάνω στο βιβλίο,φαίνεται θέλει να απολάυσει αυτη τη μικρή παρασπονδία της.Ρίχνει ενα τελευταίο κλεφτό βλέμα γύρω της,ένα μικρό χαμόγελο προσπαθεί να βγεί στην επιφάνεια και τελικά αν και ήρθε λίγο αργοπορημένη στο ραντεβού της με τον ήλιο σημασία έχει οτι ήρθε.Τον χαιρέτισε με δάκρυα απο την συγκίνηση και αποχώρησε φορώντας ξανά τα μαύρα προστατευτικά που της χρεώσανε οι άλλοι. Δεν τις είχανε πει οτι η κοινωνία σου βιάζει τα «μπορώ» , τα «θέλω» , δεν τις είχαν πει οτι αν πιστεύει στο λογικό είναι παράλογη..Έτσι όταν η μικρή γυναίκα είπε μπορώ την βάλανε τιμωρία για τα λόγια της αυτά να παρακολουθήσει την παράνοια του σχολείου και του φορμαρισμένου τους «λογικού». Μπορεί σαν μικρή γυναίκα εξωτερικά να υπάκουσε όμως το παιδί αυτό πότε δεν την εγκατέλειψε,έμεινε εκεί μέχρις ότου η γυναίκα να είναι έτοιμη να αγκαλιάσει το παιδί.Και τότε σταμάτησε η προβολή του ονείρου και εγώ το έβαλα πίσω στην θέση του παίρνοντας το παιδί μαζί μου.

by amalia

Αναπολήσεις Vol2


Μπορεί τα χαρακτηριστικά σου να έχουν αλοιωθεί στην μνήμη μου και η φωνή σου πλεον να φαντάζει ξεχασμένη μελωδία,ομως θυμάμαι και θα θυμάμαι πάντοτε την μυρωδιά σου.Ειναι περίεργο πως ο ανθρώπινος εγγέφαλος δεν συνδέει το ίδιο ευκολα την εικόνα με τον ήχο ή οτιδήποτε άλλο όσο με την μυρωδιά.Μπορεί να μην ξέρεις τι υλικά βάζει στο φαγητό η μαμά σου ή πως το φτιάχνει ή πως μοιάζει όταν τελειώσει όμως πάντοτε θυμάσαι και νοσταλγείς την μυρωδιά του «φαγητού της μαμάς»,η οποία σε όποια μακρινή χώρα και να ταξιδέψεις όταν κλείνεις τα μάτια σου κρατάει συντροφιά. Και ακόμη πιο περίεργο είναι οτι,ποιός θα το σκεφτόταν,όλοι οι άνθρωποι στην γή έχουν την δική τους μοναδική μυρωδιά που μέσα της παγιδεύει όλες τις κρυφές πτυχές του ανθώπου που ο ίδιος ίσως να προσπαθεί να τις κρύψει απο τον ίδιο του.Πόσες φορές έχουμε πει “μυρίζει μαμά” ή “μυρίζει εξοχή” ; ’Ολες οι ιδιότητες,τα χαρίσματα,γνωρίσματα,οι παραξενιές,οι ατέλειες,όλα όσα έχουμε ζήσει,όλα οσα πρόκειται να ζήσουμε,όλα όσα είναι και θα γίνουν,το γελιο,η χαζομάρα,η απροσεξία,ο έρωτας,το μίσος,το φόβος,το αγχος,η νοσταλγία,ο πόθος,η χαρά,η θλίψη, όλα αυτα μαζί έχουν συνθέσει μια ακριβής και μοναδική στον κόσμο μυρωδιά,με τέλεια ισορροποία και αλληλουχία,την μυρωδιά σου(μου,του)Ετσι και ο νούς μου,στην αναπόληση αυτή,θυμάται την δική σου μυρωδιά και τα πνευμόνια μου είναι σαν να την γεύονται με λαχτάρα και έξταση προσπαθώντας να συλλέξουν και την τελευταία σταγόνα αέρα μέσα τους μήπως και τύχει αυτή να μπορεί να ζωντανέψει την αναπόληση αυτή. Να ξέρεις υπάρχει μια θέση στην καρδιά μου κατειλημμένη με το δικό σου φανταστικό μπουκαλάκι αρωματός.Και αν τα χρόνια περάσουν και κάνω ρυτίδες στο πρόσωπο και η καρδιά μου έχει γεράσει εκεί θα μένει ,νέο το μπουκάλι να δίνει χρώμα.

by amalia

ps.Photo by RedSigns

Πανέμορφο κλουβί


Ξυπνώντας σήμερα παρατήρησα ,για πρώτη φορά μετα απο τόσα χρόνια πάνω στην γή ,το κλουβί μου. Καθώς σκιτσογραφούσα την μορφή του στην μνήμη μου μια λεπτομέρεια αντήχησε στο μυαλό μου σαν καμπάνα. Το κλουβί μου είναι εκπληκτικά ευρύχωρο! Για την ακρίβεια έχει όλες τις ανέσεις που θα μπορούσε κάποιος να ζητήσει. Έχει νερό, φαγητό, αντικείμενα διασκέδασης, ζεστασιά .... Έχει και χρώματα ! Χρώματα οπως το πράσινο, το καφέ, το χρυσό και πολλά άλλα ζωντανά και χαρούμενα χρώματα. Το κλουβί μου είναι αρκετά μεγάλο έτσι μπορώ να γυμνάζω, έστω και λίγο, τις φτερούγες μου. Για να μην είναι μονότονο και βαρετό είναι γεμάτο ξύλινα και μεταλλικά στολίδια! Αχ πόσο μαρέσουν αυτά τα στολίδια αλλά αυτό που μαρέσει περισσότερο στο κλουβί μου είναι οτι κρέμεται στην άκρη του δακτύλου ενός ψηλού, άψυχου τέρατος. Αυτό το τέρας έχει πολλά μάτια και πολλές φορές βγαίνουν φωνές και κραυγές απο τα βάθη του εγώ του. Έχω συνηθίσει βέβαια και πλέον μου ακούγονται σαν μουρμουρητό του αέρα. Το κλουβί μου που λέτε έχει πολύ όμορφη θέα και ειμαι πόλυ ευτυχισμένη γιαυτό. Βλέπει απο ψηλά εκατομμύρια τέρατα και εκατομμύρια όντα κλεισμένα στα κλουβιά τους.! Το κάθε κλουβί είναι ξεχωριστό, έχει το δικό του παραμύθι,την δική του ιστορία, το δικό του μέλλον να χαράξει . Μέσα απο τα κάγκελα μου είναι καλά...δέν παραπονιέμαι καθόλου γιατι έξω απο τα κάγκελα... Έξω απο τα κάγκελα λοιπόν βρίσκονται κάποια ζωντανά όντα που αποκαλούνται “γάτες” και βρίσκουν ικανοποίηση και διασκέδαση στο να παλεύουν κάθε βράδυ για ψαροκόκκαλα. Τι ανόητο παιχνίδι και αυτό ..! Η μία απο αυτές είναι τόσο όμορφη που ξεπερνάει τα όρια της φαντασίας και αδυνατεί να εκφραστεί αυτή της η μοναδικότητα μεσα στα όρια της γλώσσας . Έχει μαύρο τρίχωμα, γαλάζια καθηλωτικά μάτια και ευλύγιστο κορμί με χάρη στον αιώνιο χορό της γιατί δεν μπορεί κάποιος να πεί οτι περπατάει αλλα οτι βρίσκεται σε μια ακούραστη επίδειξη των ευγενικών και λεπτεπίλεπτων κινήσεών της . Παρά την μοναδικότητά της που την κάνει να ξεχωρίζει απο όλες τις υπόλοιπες δεν φαίνεται να την εκμεταλεύται για το ατομικό της συμφέρον αντιθέτως φαίνεται να είναι μια πολύ μοναχική γάτα . Ώρες ατελείωτες κάθομαι αγκαλιά με τα κάγκελα μου και την παρατηρώ απο περιέργεια. Όταν όλοι του είδους της συμμετέχουν στα βραδινά ξεστρατίσματα αυτή απομακρυσμένη στην γωνία, καθισμένη πάνω σε μία παλιά κούτα, φωτισμένη απο λιγοστό φως κάθεται και παρατηρεί το ανούσιο κυνήγι ηλιθιότητας που επικρατεί. Πολλές φορές νομίζω οτι νιώθει σαν να μην ανήκει εκεί και οτι αυτός είναι ο λόγος που περνάει την περισσότερη ώρα της μόνη σε νεκρά απο φωνές μέρη να αγναντεύει το άπειρο. Τώρα τελευταία όμως έχω παρατηρήσει οτι το βλέμμα της άλλαξε κατεύθυνση και δεν κοιτάει πια το άπειρο αλλα κάτι πιο ζωντανό. Εμένα...! Για την ακρίβεια ολημερίς επεξεργάζεται το κλουβί μου και κατ’ επέκταση εμένα. Ίσως απο λύπηση, ίσως απο ανάγκη για επικοινωνία δεν ξέρω.. Και όταν κουράζεται πια να μου μιλάει με τα μάτια της γυρνάει το βλέμμα της στον ορίζοντα και αυτός της χαρίζει δάκρυα..Ίσως ο νούς της να προβληματίζεται όπως και ο δικός μου για το ποιός είναι πιο τυχερός...Εγώ η αυτή ;
Εκτός απο τις γάτες υπάρχουν πολλά άψυχα τέρατα σαν το δικό μου, όπως προανέφερα, στολισμένα με κλουβιά διαφορετικού μεγέθους,σχήματος,χρώματος. Βέβαια μέσα τους υπάρχουν ζωντανά όντα σαν εμένα μονο που ποικίλουν οι μορφές τους. Άλλα είναι ψηλά, άλλα όμορφα , άλλα άσχημα , άλλα τριχωτά , άλλα .........
Όλα τους είναι διαφορετικά μεταξύ τους όμως όλα τους έχουν κάτι κοινό. Αυτό το βλέμμα θλίψης και απόγνωσης. Μα γιατί ; Δέν καταλαβαίνω το γιατί. Τα κλουβιά μας είναι πρώτης τάξεως. Μας παρέχουν τα απαραίτητα να ζούμε και μας προφυλάσσουν και απο Τους Έξω.. Επίσης αν σηκώσω λίγο το κεφάλι βλέπω μια χρυσή στρογγυλή σφαίρα πάνω σε ένα γαλάζιο χαλί που πολλές φορές ειναι λερωμένο με σαντιγύ.Αυτή η σφαίρα εκπέμπει θερμότητα και φωτίζει τα ποτάμια κλουβιών μας.Ναι ,ναι όταν ειναι εκεί κλείνω τα μάτια και όλα αμέσως ειναι ομορφότερα. Η σφαίρα αυτη όμως δεν μένει πάντα εκεί. Κάποια στιγμή της μέρας αρρωσταίνει γιαυτό χλομιάζει Έτσι της αλλάζουν και το χαλί και της βάζουν ενα μαύρο μήπως και καλυτερέψει. Παλιότερα υπήρχαν κομματάκια χρυσού διασκορπισμένα πάνω στο μαύρο χαλί αλλα μάλλον τα τέρατα θα τα μάζεψαν με την ηλεκτρική σκούπα γιατί ενοχλούσαν στην αποχαύνωση μας. Χαίρομαι τοσο πολύ για την τοποθεσία του κλουβιού μου γιατί βλέπει σε μία σχισμή τεράτων που πίσω βαθιά πολύ μακρυά αχνοφαίνονται κατι πράσινα και καφέ όντα που ακούραστα όλη μέρα χορεύουν στο τραγούδι του ανέμου. Πόσο θα ήθελα να τους κάνω παρέα. Ειμαι όμως πολύ μακρυά και κλεισμένη στο ομορφο κλουβί μου αδυνατώντας να πετάξω μέχρι εκεί. Ίσως είναι καλύτερα έτσι.Σήμερα που λέτε έγινε κάτι προτόγνωρο . Κάθώς ερχόταν η αλλαγή του χαλιού, ένα αεράκι πρόσταξε την πορτούλα του κλουβιού μου να ανοίξει. «Ωχ!Τι να κάνω τώρα ;» σκέφτηκα ..Πήγα λοιπόν στην άκρη της πόρτας και τότε ήλθα σε δίλημμα ! Θα ήταν άραγε οι φτερούγες μου αρκετά γυμνασμένες ωστε να μπορέσω να πετάξω ; Πού θα πήγαινα αν έφευγα ; Στα πράσινα αυτά όντα ; Και αν ήταν καλύτερα μέσα στο κλουβί μου τελικά ; Θα μπορούσα να γυρίσω ; Έβγαλα δηλά την μουσούδα μου έξω και ένιωσα ένα καινούριο για μένα αίσθημα .. Ρίγος πέστε το .. Το βλέμα μου έπεσε πρώτα στον μαύρο γάτο που με τόσο πάθος παρακολουθούσα καθημερινά . Ήταν εκεί κάτω και για πρώτη φορά στην ζωή του χαμογελούσε κοιταζοντάς με. Τι παράξενο ..Με κοιταξε για μια στιγμή με ζωγραφισμένη την χαρά στις ίριδες των όμορφων ματιών του και ξαφνικά με ευγενικό οπως πάντα τρόπο και με λίγη ιδιαίτερη προσοχή στην λεπτοτητά του μου έγνεψε προς τα πράσινα όντα που χορεύουν ακατάπαυστα. Χίμαρος συναισθημάτων τότε με κατέκλησε και πριν προλάβω να απολαύσω το καινούριο για εμένα πανηγύρι συναισθημάτων ενας άσπρος και παχουλός γάτος, και απότι κατάλαβα υποτιθέμενος ηγέτης της συμμορίας των ηλίθιων αιλουροειδών , μου έκανε επίδειξη των νυχιών του παρέα με ένα άγριο και απειλητικό βλέμα. Έπρεπε να βιαστώ, να πάρω μία απόφαση.Θα έμενα ή θα έφευγα απο το κλουβί μου ; Η πόρτα έπρεπε να κλείσει με η χωρίς εμένα μέσα. Όχι για καποιο σοβαρό σκοπό αλλα για υπόδειγμα..! Κοιτούσα μία τους γάτους και μία τους αιώνιους χορευτές. Το ήξερα οτι μπορούσα να δώσω μια και να πετάξω μακρυά αφήνοντας τα πάντα πίσω στο παρελθόν αλλα δεν ήθελα να αφήσω μόνη της την μαύρη γάτα. Το ήξερα οτι της έδινα κουράγιο σε αυτό το καθημερινό της μαρτύριο ζωής και ήξερα οτι και αυτή έκανε το ίδιο σε εμένα. Έτσι δειλά έκανα ενα βήμα πίσω πάλι μέσα στην ¨ασφάλεια¨ του κλουβιού μου και έκλεισα καλά την πόρτα πίσω μου. Όταν η γάτα ήταν έτοιμη να αφήσει αυτόν τον τόπο θα μου άνοιγε για να ξεφύγουμε μαζί.Θα δείτε που σας λέω.. Το κλουβί μου σκέφτηκα είναι άνετο δεν είναι τόσο άσχημο τελικά να ¨ζείς¨ εδω μέσα Σήκωσα το βλέμα σιγά απο το πάτωμα τότε και αντίκρισα μπρος μου έναν καθρέφτη. Έδειχνε μία κοπέλα. Εστιάζοντας και κοιτάζοντας καλύτερα άπλωσα φοβισμένα το χέρι μου μπροστά και είδα την κοπέλα να ανταποκρίνεται στην κινησή μου. Ξαφνικά τα χέρια της μεταμορφώθηκαν σε φτερά σαν τα δικά μου. Άσπρα, γεμάτα πούπουλα φτερά , ξεχωριστά στην όψη . Τα θαύμασα για μία στιγμή όμως ξαφνου η κοπέλα έκανε ένα βήμα πίσω , άνοιξε την πόρτα , μου χαμογέλασε για μία τελευταία φορά και .... πέταξε .. ! Πέταξε με όλη της την δύναμη όσο πιο μακρυά γινόταν. Και εγώ καθόμουν εκεί πίσω απο την καγκελόπορτα και την θαύμαζα. Μία μέρα θα την συναντήσω .. Νομίζω.. Παρέα με την γάτα ... θα το δείτε ... μια μέρα ...
By amalia

Η τιμωρία του τίποτα


Η απόλυτη ησυχία είναι τρομακτική.
Δεν γνωρίζεις πότε και αν θα ξεσπάσει γλέντι ήχων..Αν θα αρχίσουν να ερωτοτροπούν οι ήχοι μεταξύ τους, αν θα λυκνίζονται στην απαλή κίνηση του αέρα ή αν ακόμα κάποιοι παραμένουν σοβαρόι και μόνοι σε μια απομακρυσμένη γωνία.
Η απόλυτη ησυχία είναι διαφορετική.
Ξεσυνηθίζεις απο την ανιαρή ρουτίνα του συνεχόμενου,ενοχλητικόυ τίκ τίκ .
Αυτο το τίκ τίκ όμως σου δίνει νόημα..Δίνει νοήμα στην σιωπή, χορεύει με τις σκιές και το άγνωστο.
Μέρες ολόκληρες επικεντρώνεσε σε αυτόν τον ρηχό ήχο , μετράς τα χτυπήματα και είσαι σίγουρος οτι θα υπάρξει και αλλο χτύπημα και μετά αλλο ένα ακόμα ..
Δεν σε ενδιαφέρει απο πού προέρχεται και πού πηγαίνει αυτο το ξόρκι. Αυτο το ξόρκι που στοιχιώνει το μυαλό σου, σ’αρέσει μονάχα να το ακούς , να είσαι σίγουρος οτι θα μείνει εκεί για πάντα. Αυτό το αξιαγάπητο τίκ τίκ έχει γίνει πλέον το ναρκωτικό σου, μια εξάρτηση, ένας λόγος να υπάρχεις .
Ξάφνου βλέποντας την αγάπη που τρέφεις για το μικρό τίκ τίκ το μυαλό και η καρδιά σου μετά απο πολύ σκέψη αποφάσισαν να σου το πάρουν .
Το μυαλό σκοτίνιασε εντελώς. Αν κάποτε υπήρχε ενα μικρό κεράκι στη μέση αυτής της αβύσσου τώρα και αυτό έσβησε αφήνοντας σε σε ένα απέραντο σκοτάδι, ενα απέραντο κενό , ενα απέραντο τίποτα .
Η καρδιά σου σχεδόν σταμάτησε , σταμάτησε τον χρόνο. Σου αφαίρεσε βίαια απο την ζωή σου το τίκ τίκ το οποίο σε βοηθούσε να γνωρίζεις τον χρόνο, να ευελπιστείς για το επόμενο χτύπημα .
Τώρα υπάρχει το τίποτα . Ένα απέραντο , ασπρόμαυρο τίποτα .
Καλώς σε δέχτηκα αγαπητό μου τίποτα .
Το τίποτα αν θες να ξέρεις συνηθιζόταν να ήταν η πιο σκληρή τιμωρία κάποιων αμαρτωλών θεών που τους κατείχε η απλιστία .
Θα έπρεπε να είσαι υπερήφανος που εμφανίζεται το ονομά σου στην λίστα των αποκυρηγμένων θεών ή μήπως να νιώθεις καταραμένος στην αθανασία του τίποτα ?
Τα μάτια σου πιά εχουν εξοικιωθεί στο σκοτάδι και σιγά σιγά διακρίνουν το χορό των σκιών .
Το μυαλό σου εξόντωσε το φυλαχτό που κάποτε υπήρχε και έδινε κίνηση στην θέληση σου.
Και η καρδιά ...Η καρδιά σου έσβησε το τελευταίο κερί που της έδινε χαρά και συμβιβάστηκε στο τίποτα .
«Καλύτερα να γνωρίζεις απόλυτα το τίποτα, παρά να φοβάσε μήπως σβήσει το λιγοστό φώς που γνωρίζεις» είπε με πόνο στην φωνή .
«Αν καταλάβει ο καταδικασμένος το λάθος του η τιμωρία του τίποτα τελειώνει» γράφει με μικρά γράμματα στο τέλος της λίστας των θεών.
Εσύ κατάλαβες το λάθος σου ?
Καλωσήρθες στον κόσμο των ψευδαισθήσεων .
by amalia

Κρυφός Κόσμος

«Ολα οσα έχεις πιστέψει ποτέ στη ζωή σου είναι,κατα πάσα πιθανότητα, ψέματα.Ο κόσμος είναι ένα σκοτεινό,μυστηριώδες,ανεξιχνίαστο και εντελώς τρομακτικό μέρος...»
Robert Shea


«Το οτι υπάρχει ένας κόσμος πίσω απο τον κόσμο,δεν το γνωρίζουν πολλοί άνθρωποι.Βέβαια,υπάρχει και ένας άλλος άνθρωπος πίσω απο κάθε άνθρωπο,αλλα κι αυτό ακόμη συχνά ο ίδιος ο άνθρωπος δεν το γνωρίζει.Υπάρχει ένα παρασκήνιο στα πάντα,ένα σκοτεινλο παρασκήνιο,πολλές φορές πέρα απο κάθε φαντασία.Στο πρασκήνιο αυτό,πίσω από την αυλαία του κόσμου,δεν πηγαίνει κανείς,εκτός απο τους συγγραφείς...»
J.K. Chesterton


« Ο κόσμος που παρακολουθούμε,εκείνος ο κόσμος της καθημερινής μας πραγματικότητας,δεν είναι ο αληθινός κόσμος,ειναι μία περιγραφή του.
Είναι η γλώσσα της πραγματικότητας που έχουμε μάθει.Γύρω μας μιλιούνται πολλές άλλες γλώσσες,πολλές άλλες εκδοχές και περιγραφές,αλλα εμείς λαμβάνουμε,επεξεργαζόμαστε και καταλαβαίνουμε μόνο τη γλώσσα που εμείς εχουμε μάθει.Η πραγματικότητα που ξέρουμε,όποια και αν είναι αυτή,ειναι το προϊόν αυτής της συνειδησιακής περιγραφής,αυτής της «γλώσσας», καθώς και των επιβεβλημένων τεχνητών νόμων της.
Εξω απο αυτήν υην περιγραφή και καταγραφή,ο αληθινός κόσμος είναι κρυφός.
Αν ο κόσμος αποτελούταν απλά απο εικόνες,όλες οι υπόλοιπες αναρίθμητες εικόνες θα ήταν έξω απο την εικόνα που εμείς βλέπουμε.
Κατα τη γνώμη μου,το πρόβλημα δεν είναι το γεγονός οτι βλέπουμε μονάχα ένα απειροελάχιστα μικρό κομμάτι της μεγάλης εικόνας του κόσμου.Το πρόβλημα είναι το γεγονός οτι νομίζουμε πως,αυτο το απειροελάχιστα μικρό κομμάτι που βλέπουμε και καταλαβαίνουμε, είναι η μεγάλη εικόνα.
Αναπόφευκτα,αυτό το πρόβλημα-που είναι από στη ρίζα του- μας αποτρέπει απο το να αναζητήσουμε τη μεγάλη εικόνα,και απο το να κατανοήσουμε την ίδια μας τη θέση μέσα σε αυτήν.
Δεν θα ήταν και τόσο τολμηρό αν έλεγα οτι,ο εαυτός μας ειναι απόλυτο δημιούργημα της εικόνας που έχουμε για τον κόσμο.Δηλαδή,είναι ένας μικρός εαυτός.
Κατ’επέκταση,αυτός ο μικρός εαυτός,εχει μικρή γνώση,μικρή κατανόηση,μικρή έμπνευση,μικρές δυνατότητες,μικρές προεκτάσεις,μικρές πιθανότητες,μικρλη νοημοσυνη, και μεγάλη μικροπρέπεια.
Και,έχω παρατηρήσει πως,όταν μεγαλώνει η εικόνα του κόσμου που βλέπουμε και κατανοούμε,μεγαλώνει και ο εαυτός,εμπλουτίζεται,αποκτά μεγαλύτερη ελευθερία(ελευθερία πνεύματος τουλάχιστον),τα πάντα αυξάνονται για αυτόν.
Αυτο που θέλω να πώ ειναι οτι ο κόσμος,τελικά,είναι ο χάρτης του.
Όταν μεγαλώνει ο χάρτης , μεγαλώνει ο κόσμος.
‘Οταν ο χάρτης είναι μικρός και περιορισμένος, ο αληθινός κόσμος είναι κρυφός.
[.....................]
Τα πάντα αποτελούν τον κόσμο
Ο κόσμος αποτελείται απο τα πάντα
Ο κόσμος έιναι τα πάντα.Είναι παντού.
Τίποτε δεν μένει έξω.»
Παντελής Γιαννουλάκης



Μην ζήτε σε έναν πνευματικό σκοταδισμό.Καιρός να δείτε λίγο παραπέρα.