Πανέμορφο κλουβί


Ξυπνώντας σήμερα παρατήρησα ,για πρώτη φορά μετα απο τόσα χρόνια πάνω στην γή ,το κλουβί μου. Καθώς σκιτσογραφούσα την μορφή του στην μνήμη μου μια λεπτομέρεια αντήχησε στο μυαλό μου σαν καμπάνα. Το κλουβί μου είναι εκπληκτικά ευρύχωρο! Για την ακρίβεια έχει όλες τις ανέσεις που θα μπορούσε κάποιος να ζητήσει. Έχει νερό, φαγητό, αντικείμενα διασκέδασης, ζεστασιά .... Έχει και χρώματα ! Χρώματα οπως το πράσινο, το καφέ, το χρυσό και πολλά άλλα ζωντανά και χαρούμενα χρώματα. Το κλουβί μου είναι αρκετά μεγάλο έτσι μπορώ να γυμνάζω, έστω και λίγο, τις φτερούγες μου. Για να μην είναι μονότονο και βαρετό είναι γεμάτο ξύλινα και μεταλλικά στολίδια! Αχ πόσο μαρέσουν αυτά τα στολίδια αλλά αυτό που μαρέσει περισσότερο στο κλουβί μου είναι οτι κρέμεται στην άκρη του δακτύλου ενός ψηλού, άψυχου τέρατος. Αυτό το τέρας έχει πολλά μάτια και πολλές φορές βγαίνουν φωνές και κραυγές απο τα βάθη του εγώ του. Έχω συνηθίσει βέβαια και πλέον μου ακούγονται σαν μουρμουρητό του αέρα. Το κλουβί μου που λέτε έχει πολύ όμορφη θέα και ειμαι πόλυ ευτυχισμένη γιαυτό. Βλέπει απο ψηλά εκατομμύρια τέρατα και εκατομμύρια όντα κλεισμένα στα κλουβιά τους.! Το κάθε κλουβί είναι ξεχωριστό, έχει το δικό του παραμύθι,την δική του ιστορία, το δικό του μέλλον να χαράξει . Μέσα απο τα κάγκελα μου είναι καλά...δέν παραπονιέμαι καθόλου γιατι έξω απο τα κάγκελα... Έξω απο τα κάγκελα λοιπόν βρίσκονται κάποια ζωντανά όντα που αποκαλούνται “γάτες” και βρίσκουν ικανοποίηση και διασκέδαση στο να παλεύουν κάθε βράδυ για ψαροκόκκαλα. Τι ανόητο παιχνίδι και αυτό ..! Η μία απο αυτές είναι τόσο όμορφη που ξεπερνάει τα όρια της φαντασίας και αδυνατεί να εκφραστεί αυτή της η μοναδικότητα μεσα στα όρια της γλώσσας . Έχει μαύρο τρίχωμα, γαλάζια καθηλωτικά μάτια και ευλύγιστο κορμί με χάρη στον αιώνιο χορό της γιατί δεν μπορεί κάποιος να πεί οτι περπατάει αλλα οτι βρίσκεται σε μια ακούραστη επίδειξη των ευγενικών και λεπτεπίλεπτων κινήσεών της . Παρά την μοναδικότητά της που την κάνει να ξεχωρίζει απο όλες τις υπόλοιπες δεν φαίνεται να την εκμεταλεύται για το ατομικό της συμφέρον αντιθέτως φαίνεται να είναι μια πολύ μοναχική γάτα . Ώρες ατελείωτες κάθομαι αγκαλιά με τα κάγκελα μου και την παρατηρώ απο περιέργεια. Όταν όλοι του είδους της συμμετέχουν στα βραδινά ξεστρατίσματα αυτή απομακρυσμένη στην γωνία, καθισμένη πάνω σε μία παλιά κούτα, φωτισμένη απο λιγοστό φως κάθεται και παρατηρεί το ανούσιο κυνήγι ηλιθιότητας που επικρατεί. Πολλές φορές νομίζω οτι νιώθει σαν να μην ανήκει εκεί και οτι αυτός είναι ο λόγος που περνάει την περισσότερη ώρα της μόνη σε νεκρά απο φωνές μέρη να αγναντεύει το άπειρο. Τώρα τελευταία όμως έχω παρατηρήσει οτι το βλέμμα της άλλαξε κατεύθυνση και δεν κοιτάει πια το άπειρο αλλα κάτι πιο ζωντανό. Εμένα...! Για την ακρίβεια ολημερίς επεξεργάζεται το κλουβί μου και κατ’ επέκταση εμένα. Ίσως απο λύπηση, ίσως απο ανάγκη για επικοινωνία δεν ξέρω.. Και όταν κουράζεται πια να μου μιλάει με τα μάτια της γυρνάει το βλέμμα της στον ορίζοντα και αυτός της χαρίζει δάκρυα..Ίσως ο νούς της να προβληματίζεται όπως και ο δικός μου για το ποιός είναι πιο τυχερός...Εγώ η αυτή ;
Εκτός απο τις γάτες υπάρχουν πολλά άψυχα τέρατα σαν το δικό μου, όπως προανέφερα, στολισμένα με κλουβιά διαφορετικού μεγέθους,σχήματος,χρώματος. Βέβαια μέσα τους υπάρχουν ζωντανά όντα σαν εμένα μονο που ποικίλουν οι μορφές τους. Άλλα είναι ψηλά, άλλα όμορφα , άλλα άσχημα , άλλα τριχωτά , άλλα .........
Όλα τους είναι διαφορετικά μεταξύ τους όμως όλα τους έχουν κάτι κοινό. Αυτό το βλέμμα θλίψης και απόγνωσης. Μα γιατί ; Δέν καταλαβαίνω το γιατί. Τα κλουβιά μας είναι πρώτης τάξεως. Μας παρέχουν τα απαραίτητα να ζούμε και μας προφυλάσσουν και απο Τους Έξω.. Επίσης αν σηκώσω λίγο το κεφάλι βλέπω μια χρυσή στρογγυλή σφαίρα πάνω σε ένα γαλάζιο χαλί που πολλές φορές ειναι λερωμένο με σαντιγύ.Αυτή η σφαίρα εκπέμπει θερμότητα και φωτίζει τα ποτάμια κλουβιών μας.Ναι ,ναι όταν ειναι εκεί κλείνω τα μάτια και όλα αμέσως ειναι ομορφότερα. Η σφαίρα αυτη όμως δεν μένει πάντα εκεί. Κάποια στιγμή της μέρας αρρωσταίνει γιαυτό χλομιάζει Έτσι της αλλάζουν και το χαλί και της βάζουν ενα μαύρο μήπως και καλυτερέψει. Παλιότερα υπήρχαν κομματάκια χρυσού διασκορπισμένα πάνω στο μαύρο χαλί αλλα μάλλον τα τέρατα θα τα μάζεψαν με την ηλεκτρική σκούπα γιατί ενοχλούσαν στην αποχαύνωση μας. Χαίρομαι τοσο πολύ για την τοποθεσία του κλουβιού μου γιατί βλέπει σε μία σχισμή τεράτων που πίσω βαθιά πολύ μακρυά αχνοφαίνονται κατι πράσινα και καφέ όντα που ακούραστα όλη μέρα χορεύουν στο τραγούδι του ανέμου. Πόσο θα ήθελα να τους κάνω παρέα. Ειμαι όμως πολύ μακρυά και κλεισμένη στο ομορφο κλουβί μου αδυνατώντας να πετάξω μέχρι εκεί. Ίσως είναι καλύτερα έτσι.Σήμερα που λέτε έγινε κάτι προτόγνωρο . Κάθώς ερχόταν η αλλαγή του χαλιού, ένα αεράκι πρόσταξε την πορτούλα του κλουβιού μου να ανοίξει. «Ωχ!Τι να κάνω τώρα ;» σκέφτηκα ..Πήγα λοιπόν στην άκρη της πόρτας και τότε ήλθα σε δίλημμα ! Θα ήταν άραγε οι φτερούγες μου αρκετά γυμνασμένες ωστε να μπορέσω να πετάξω ; Πού θα πήγαινα αν έφευγα ; Στα πράσινα αυτά όντα ; Και αν ήταν καλύτερα μέσα στο κλουβί μου τελικά ; Θα μπορούσα να γυρίσω ; Έβγαλα δηλά την μουσούδα μου έξω και ένιωσα ένα καινούριο για μένα αίσθημα .. Ρίγος πέστε το .. Το βλέμα μου έπεσε πρώτα στον μαύρο γάτο που με τόσο πάθος παρακολουθούσα καθημερινά . Ήταν εκεί κάτω και για πρώτη φορά στην ζωή του χαμογελούσε κοιταζοντάς με. Τι παράξενο ..Με κοιταξε για μια στιγμή με ζωγραφισμένη την χαρά στις ίριδες των όμορφων ματιών του και ξαφνικά με ευγενικό οπως πάντα τρόπο και με λίγη ιδιαίτερη προσοχή στην λεπτοτητά του μου έγνεψε προς τα πράσινα όντα που χορεύουν ακατάπαυστα. Χίμαρος συναισθημάτων τότε με κατέκλησε και πριν προλάβω να απολαύσω το καινούριο για εμένα πανηγύρι συναισθημάτων ενας άσπρος και παχουλός γάτος, και απότι κατάλαβα υποτιθέμενος ηγέτης της συμμορίας των ηλίθιων αιλουροειδών , μου έκανε επίδειξη των νυχιών του παρέα με ένα άγριο και απειλητικό βλέμα. Έπρεπε να βιαστώ, να πάρω μία απόφαση.Θα έμενα ή θα έφευγα απο το κλουβί μου ; Η πόρτα έπρεπε να κλείσει με η χωρίς εμένα μέσα. Όχι για καποιο σοβαρό σκοπό αλλα για υπόδειγμα..! Κοιτούσα μία τους γάτους και μία τους αιώνιους χορευτές. Το ήξερα οτι μπορούσα να δώσω μια και να πετάξω μακρυά αφήνοντας τα πάντα πίσω στο παρελθόν αλλα δεν ήθελα να αφήσω μόνη της την μαύρη γάτα. Το ήξερα οτι της έδινα κουράγιο σε αυτό το καθημερινό της μαρτύριο ζωής και ήξερα οτι και αυτή έκανε το ίδιο σε εμένα. Έτσι δειλά έκανα ενα βήμα πίσω πάλι μέσα στην ¨ασφάλεια¨ του κλουβιού μου και έκλεισα καλά την πόρτα πίσω μου. Όταν η γάτα ήταν έτοιμη να αφήσει αυτόν τον τόπο θα μου άνοιγε για να ξεφύγουμε μαζί.Θα δείτε που σας λέω.. Το κλουβί μου σκέφτηκα είναι άνετο δεν είναι τόσο άσχημο τελικά να ¨ζείς¨ εδω μέσα Σήκωσα το βλέμα σιγά απο το πάτωμα τότε και αντίκρισα μπρος μου έναν καθρέφτη. Έδειχνε μία κοπέλα. Εστιάζοντας και κοιτάζοντας καλύτερα άπλωσα φοβισμένα το χέρι μου μπροστά και είδα την κοπέλα να ανταποκρίνεται στην κινησή μου. Ξαφνικά τα χέρια της μεταμορφώθηκαν σε φτερά σαν τα δικά μου. Άσπρα, γεμάτα πούπουλα φτερά , ξεχωριστά στην όψη . Τα θαύμασα για μία στιγμή όμως ξαφνου η κοπέλα έκανε ένα βήμα πίσω , άνοιξε την πόρτα , μου χαμογέλασε για μία τελευταία φορά και .... πέταξε .. ! Πέταξε με όλη της την δύναμη όσο πιο μακρυά γινόταν. Και εγώ καθόμουν εκεί πίσω απο την καγκελόπορτα και την θαύμαζα. Μία μέρα θα την συναντήσω .. Νομίζω.. Παρέα με την γάτα ... θα το δείτε ... μια μέρα ...
By amalia

Η τιμωρία του τίποτα


Η απόλυτη ησυχία είναι τρομακτική.
Δεν γνωρίζεις πότε και αν θα ξεσπάσει γλέντι ήχων..Αν θα αρχίσουν να ερωτοτροπούν οι ήχοι μεταξύ τους, αν θα λυκνίζονται στην απαλή κίνηση του αέρα ή αν ακόμα κάποιοι παραμένουν σοβαρόι και μόνοι σε μια απομακρυσμένη γωνία.
Η απόλυτη ησυχία είναι διαφορετική.
Ξεσυνηθίζεις απο την ανιαρή ρουτίνα του συνεχόμενου,ενοχλητικόυ τίκ τίκ .
Αυτο το τίκ τίκ όμως σου δίνει νόημα..Δίνει νοήμα στην σιωπή, χορεύει με τις σκιές και το άγνωστο.
Μέρες ολόκληρες επικεντρώνεσε σε αυτόν τον ρηχό ήχο , μετράς τα χτυπήματα και είσαι σίγουρος οτι θα υπάρξει και αλλο χτύπημα και μετά αλλο ένα ακόμα ..
Δεν σε ενδιαφέρει απο πού προέρχεται και πού πηγαίνει αυτο το ξόρκι. Αυτο το ξόρκι που στοιχιώνει το μυαλό σου, σ’αρέσει μονάχα να το ακούς , να είσαι σίγουρος οτι θα μείνει εκεί για πάντα. Αυτό το αξιαγάπητο τίκ τίκ έχει γίνει πλέον το ναρκωτικό σου, μια εξάρτηση, ένας λόγος να υπάρχεις .
Ξάφνου βλέποντας την αγάπη που τρέφεις για το μικρό τίκ τίκ το μυαλό και η καρδιά σου μετά απο πολύ σκέψη αποφάσισαν να σου το πάρουν .
Το μυαλό σκοτίνιασε εντελώς. Αν κάποτε υπήρχε ενα μικρό κεράκι στη μέση αυτής της αβύσσου τώρα και αυτό έσβησε αφήνοντας σε σε ένα απέραντο σκοτάδι, ενα απέραντο κενό , ενα απέραντο τίποτα .
Η καρδιά σου σχεδόν σταμάτησε , σταμάτησε τον χρόνο. Σου αφαίρεσε βίαια απο την ζωή σου το τίκ τίκ το οποίο σε βοηθούσε να γνωρίζεις τον χρόνο, να ευελπιστείς για το επόμενο χτύπημα .
Τώρα υπάρχει το τίποτα . Ένα απέραντο , ασπρόμαυρο τίποτα .
Καλώς σε δέχτηκα αγαπητό μου τίποτα .
Το τίποτα αν θες να ξέρεις συνηθιζόταν να ήταν η πιο σκληρή τιμωρία κάποιων αμαρτωλών θεών που τους κατείχε η απλιστία .
Θα έπρεπε να είσαι υπερήφανος που εμφανίζεται το ονομά σου στην λίστα των αποκυρηγμένων θεών ή μήπως να νιώθεις καταραμένος στην αθανασία του τίποτα ?
Τα μάτια σου πιά εχουν εξοικιωθεί στο σκοτάδι και σιγά σιγά διακρίνουν το χορό των σκιών .
Το μυαλό σου εξόντωσε το φυλαχτό που κάποτε υπήρχε και έδινε κίνηση στην θέληση σου.
Και η καρδιά ...Η καρδιά σου έσβησε το τελευταίο κερί που της έδινε χαρά και συμβιβάστηκε στο τίποτα .
«Καλύτερα να γνωρίζεις απόλυτα το τίποτα, παρά να φοβάσε μήπως σβήσει το λιγοστό φώς που γνωρίζεις» είπε με πόνο στην φωνή .
«Αν καταλάβει ο καταδικασμένος το λάθος του η τιμωρία του τίποτα τελειώνει» γράφει με μικρά γράμματα στο τέλος της λίστας των θεών.
Εσύ κατάλαβες το λάθος σου ?
Καλωσήρθες στον κόσμο των ψευδαισθήσεων .
by amalia

Κρυφός Κόσμος

«Ολα οσα έχεις πιστέψει ποτέ στη ζωή σου είναι,κατα πάσα πιθανότητα, ψέματα.Ο κόσμος είναι ένα σκοτεινό,μυστηριώδες,ανεξιχνίαστο και εντελώς τρομακτικό μέρος...»
Robert Shea


«Το οτι υπάρχει ένας κόσμος πίσω απο τον κόσμο,δεν το γνωρίζουν πολλοί άνθρωποι.Βέβαια,υπάρχει και ένας άλλος άνθρωπος πίσω απο κάθε άνθρωπο,αλλα κι αυτό ακόμη συχνά ο ίδιος ο άνθρωπος δεν το γνωρίζει.Υπάρχει ένα παρασκήνιο στα πάντα,ένα σκοτεινλο παρασκήνιο,πολλές φορές πέρα απο κάθε φαντασία.Στο πρασκήνιο αυτό,πίσω από την αυλαία του κόσμου,δεν πηγαίνει κανείς,εκτός απο τους συγγραφείς...»
J.K. Chesterton


« Ο κόσμος που παρακολουθούμε,εκείνος ο κόσμος της καθημερινής μας πραγματικότητας,δεν είναι ο αληθινός κόσμος,ειναι μία περιγραφή του.
Είναι η γλώσσα της πραγματικότητας που έχουμε μάθει.Γύρω μας μιλιούνται πολλές άλλες γλώσσες,πολλές άλλες εκδοχές και περιγραφές,αλλα εμείς λαμβάνουμε,επεξεργαζόμαστε και καταλαβαίνουμε μόνο τη γλώσσα που εμείς εχουμε μάθει.Η πραγματικότητα που ξέρουμε,όποια και αν είναι αυτή,ειναι το προϊόν αυτής της συνειδησιακής περιγραφής,αυτής της «γλώσσας», καθώς και των επιβεβλημένων τεχνητών νόμων της.
Εξω απο αυτήν υην περιγραφή και καταγραφή,ο αληθινός κόσμος είναι κρυφός.
Αν ο κόσμος αποτελούταν απλά απο εικόνες,όλες οι υπόλοιπες αναρίθμητες εικόνες θα ήταν έξω απο την εικόνα που εμείς βλέπουμε.
Κατα τη γνώμη μου,το πρόβλημα δεν είναι το γεγονός οτι βλέπουμε μονάχα ένα απειροελάχιστα μικρό κομμάτι της μεγάλης εικόνας του κόσμου.Το πρόβλημα είναι το γεγονός οτι νομίζουμε πως,αυτο το απειροελάχιστα μικρό κομμάτι που βλέπουμε και καταλαβαίνουμε, είναι η μεγάλη εικόνα.
Αναπόφευκτα,αυτό το πρόβλημα-που είναι από στη ρίζα του- μας αποτρέπει απο το να αναζητήσουμε τη μεγάλη εικόνα,και απο το να κατανοήσουμε την ίδια μας τη θέση μέσα σε αυτήν.
Δεν θα ήταν και τόσο τολμηρό αν έλεγα οτι,ο εαυτός μας ειναι απόλυτο δημιούργημα της εικόνας που έχουμε για τον κόσμο.Δηλαδή,είναι ένας μικρός εαυτός.
Κατ’επέκταση,αυτός ο μικρός εαυτός,εχει μικρή γνώση,μικρή κατανόηση,μικρή έμπνευση,μικρές δυνατότητες,μικρές προεκτάσεις,μικρές πιθανότητες,μικρλη νοημοσυνη, και μεγάλη μικροπρέπεια.
Και,έχω παρατηρήσει πως,όταν μεγαλώνει η εικόνα του κόσμου που βλέπουμε και κατανοούμε,μεγαλώνει και ο εαυτός,εμπλουτίζεται,αποκτά μεγαλύτερη ελευθερία(ελευθερία πνεύματος τουλάχιστον),τα πάντα αυξάνονται για αυτόν.
Αυτο που θέλω να πώ ειναι οτι ο κόσμος,τελικά,είναι ο χάρτης του.
Όταν μεγαλώνει ο χάρτης , μεγαλώνει ο κόσμος.
‘Οταν ο χάρτης είναι μικρός και περιορισμένος, ο αληθινός κόσμος είναι κρυφός.
[.....................]
Τα πάντα αποτελούν τον κόσμο
Ο κόσμος αποτελείται απο τα πάντα
Ο κόσμος έιναι τα πάντα.Είναι παντού.
Τίποτε δεν μένει έξω.»
Παντελής Γιαννουλάκης



Μην ζήτε σε έναν πνευματικό σκοταδισμό.Καιρός να δείτε λίγο παραπέρα.