Εδώ αλλού

Μαραθώνιος ονείρων
ο ένας εφιάλτης μετα τον άλλο
πρωταθλητής πάντοτε εσύ

Έρχεσαι απρόσκλητος κάθε βράδυ
και φέρνεις τα ανω κατω στο ασυνείδητο
Ποιος σου ειπε κύριε οτι έχεις αυτο το δικαίωμα ;

Σε ξορκίζω να φύγεις ολημερίς
κάνω ξόρκια και μάγια για να προστατευτω
μα εσυ σαν μάγος δυνατός τρυπώνεις παλι στο μυαλό μου

Στων ονείρων τον τόπο ξεκινάει ο εφιάλτης μου
σου δίνω πάντα το πολύ και συ πάντοτε το λιγο
και το λιγο μερικές φορές ειναι χειρότερο απο το τίποτε

Στέκεσαι εκεί μα στα αλήθεια είσαι αλλού
Εγώ στη μια μερια του κρεβατιού και συ στο χείλος,
πάντοτε στο φεύγα, μένοντας

" Συναισθηματική πτώχευσις "

Βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να σας ανακοινώσω πως κλείνουμε.
Τα χρηματοκιβώτια που φυλάνε τις αποταμιεύσεις της εμπιστοσύνης μας αδειάσανε.
Οι δανειζόμενοι μας αποδείχθηκαν άφραγκοι ειλικρίνειας, και οχι προς εμάς μα στους ίδιους τους τους εαυτούς.
Δάνειο μετά το δάνειο για να ξεχρεώσουν το πρώτο δάνειο της συγνώμης τους. Ανώφελο. Το κεφάλαιο που τους διαθέσαμε έγινε καπνός, όπως και οι ίδιοι. Κάψανε οτιδήποτε στο πέρασμά τους.
Η επιχείρηση χρεοκόπησε, ετσι σκεφτήκαμε να βάλουμε τόκους στους τυπικούς πελάτες μας.
Δεν είχαμε αλλη επιλογή, έπρεπε να προστατεύσουμε την μη διάλυση μας.
Οι καημένοι πληρώσανε αλλονών καμώματα και εμείς δίχως δισταγμό παίρναμε πισω οτι μας ανήκει απο λάθος θύματα.
Οι υπεύθυνοι το έσκασαν ενω οι σωστοί πελάτες δεν άντεξαν την άδικη εκμετάλλευση και μετέφεραν σε άλλη τράπεζα την εμπιστοσύνη τους.
Πλεον μείναμε χωρις εμπιστοσύνη για κανέναν,ουτε για μας τους ίδιους και δηλώνουμε :
" Συναισθηματική πτώχευσις "

Νύχτα περίεργων μαθηματικών


04:47 τα ξημερώματα. Το τσιγάρο μου τελειώνει. Να στρίψω αλλο ένα ή όχι;

04:50 Θα πάω για ύπνο.Όχι πως νυστάζω. Μήν κοιτάς τα μάυρα δαχτυλίδια κάτω απο τα μάτια μου.Στολίζουν το ατελείωτο κενό του τίποτα των ματιών μου.

04:55 Παρ'όλη την αυπνία δεν έχω όρεξη για ύπνο αλλα πρέπει να περάσει κάπως η βασανιστική ώρα της σιωπής.. να συνεχίζουν να περνάνε λίγο γρηγορότερα οι μέρες μέχρι το τέλος τους.. αν με πιάνεις..

04:59 Πώς να στο περιγράψω... Σκέψου κάτι ταινίες που πραγματεύονται τον θάνατο. Υπάρχει η ζωή, ο θάνατος και το ενδιάμεσο στάδιο που προχωράς ή μένεις πίσω. Όχι κάτι συγκεκριμένο.. απλά 10+(-10)=0 ... Έτσι και τώρα το 10 είναι η θέληση του να κρατήσω συντροφιά στην θλίψη μου, στο θρυματισμένο μου εγώ που τριγυρνάει στα στενά της λήθης και στις πλατείες της τρέλας. Το -10 ειναι η ανάγκη για ανανέωση δεδομένων.Ποτε εφικτή αλλα η προσμονή πάντα στην προσμονή.
Δυο μεταβλητές αμετάβλητες.
Προσμένοντας , μη.

05:10 Η πράξη πάντα κλάσμα, το αποτέλεσμα πάντα το ίδιο και ο παρανομαστής πάντα ο χαμένος. Γιατι να ασχοληθείς με τον παρανομαστή όταν έχεις ολόκληρες μονάδες;
Αριθμητής εσύ,παρανομαστής εγω. Στο τέλος πάντα μένει το ολόκληρο - χωρις υποδιαστολές αλλα και διαστολές - εγώ σου περιτριγυρισμένο απο τέλειες μονάδες ενώ ο δύστιχος παρανομαστής θα πάει σε άλλη εξίσωση να εξαντλήσει την ιδιοτητά του σε αχάριστους αριθμητές.

05:27 Το παρεακι των παρανομαστών έχει λιγοστέψει πια. Τα παλιά φιλαράκια βρήκαν ημι-τέλειο αριθμητή που δεν ολοκληρώνεται και μένει εκεί πάνω απο τη γραμμή. Τυχεροί.
Ο αριθμητής μου βρίσκεται σε δύναμη αυτή τη στιγμή.Θα με διαιρέσει σε κομμάτια αργότερα.

05:33 Πάω για ύπνο.

Τι στο !@#$ ξέρουμε:


Σε αυτή την ανάρτηση θα παραθέσω μερικά αποσπάσματα απο την ταινία και ντοκιμαντέρ "What the Beep do we know ? ".

- Το κλειδί της ζωης ειναι να μήν βρίσκεσαι στο ΓΝΩΡΙΖΩ αλλα να βρίσκεσαι στο μυστήριο .. - ( The key of life is not to be in the know but to be in the mystery )

- Σε αυτή την άπειρη θάλασσα πιθανοτήτων που υπάρχει γύρω μας γιατί συνεχίζουμε να ξαναδημιουργούμε τις ίδιες πραγματικότητες; Δεν ει ναι καταπληκτικό οτι έχουμε επιλογές και υπάρχουν δυνατότητες αλλα δεν τις γνωρίζουμε;
Είναι πιθανον να είμαστε Τόσο συνηθισμένοι στις καθημερινές ζωές μας, τόσο συνηθισμένοι στον τρόπο που δημιουργούμε τις ζωές μας , που δεχόμαστε την ιδέα οτι δεν έχουμε ΚΑΘΌΛΟΥ έλεγχο;
Έχουμε προγραμματιστεί να πιστεύουμε οτι ο εξωτερικός κόσμος είναι περισσότερο πραγματικός αποτι ο εσωτερικός.
Αυτό το νέο μοντέλο φυσικής ( κβαντική φυσική ) λεει οτι ο,τι συμβαίνει μέσα μας θα δημιουργήσει αυτό που συμβαίνει και γύρω μας. -

- Ο εγκέφαλος βλέπει οσα έχουμε την ικανότητα να δούμε. Τα μάτια βλέπουν περισσότερα αποτι ο εγκέφαλος εχει ικανότητα να προβάλει συνειδητά. Με τον τρόπο που λειτουργεί ο εγκέφαλος βλέπουμε μονο αυτό που πιστεύουμε οτι ειναι πιθανώς δυνατό. Για παράδειγμα μια κάμερα βλέπει πολλά περισσότερα αποτι είναι γύρω μου γιατι δεν έχει αντίρρηση και καμια κρίση πανω σε αυτό που βλέπει. Ετσι το νέο μοντέλο φυσικής υποστηρίζει οτι ο εγκέφαλος είναι σε θέση να δεί μονάχα τα πράγματα τα οποία θεωρεί πιθανά και "λογικά" για να δεί, ο,τι θεωρείται "παράλογο" διαλέγει να μην το παρατηρεί. -

- Γιατι έχετε εξαρτήσεις; Γιατι δεν εχετε ΤΊΠΟΤΑ καλύτερο. Δεν έχετε ονειρευτεί τίποτα καλύτερο γιατι κανένας δεν σας δίδαξε πως να ονειρεύεστε καλύτερα. Κανένας δεν θα ειχε κέρδος απο το να σας μάθει να ονειρεύεστε. Θέλουν εναν κόσμο κοιμισμένο, ενας καλός τρόπος για να το πετύχουν είναι η δημιουργία εξαρτήσεων.. Ναρκωτικά,αλκοολ,συναισθήματα .. -

- Για τον μέσο ανθρωπο στο κόσμο που ζέι τη ζωή του και που θεωρεί τη ζωή του βαρετή ή πεζή οφείλεται στο οτι δεν εχουν κάνει καμια προσπάθεια να αποκτήσουν γνώση και πληροφορίες που θα τους εμπνεύσουν. Είναι τοσο υπνωτισμένοι απο αυτά που τους περιβάλλουν διαμέσω των Μ.Μ.Ε. , διαμέσου της τηλεόρασης,διαμέσου των ανθρώπων που ζούνε και δημιουργούν ιδανικά που όλοι προσπαθούν να γίνουν που όμως κανείς δεν μπορεί να γίνει, σε σχέση με την εξωτερική εμφάνιση και τους ορισμούς ομορφιάς και της ανδρείας τα οποία είναι όλα αυταπάτες ετσι που οι περισσότεροι άνθρωποι παραδίδονται και ζούνε τη ζωή τους στη μετριότητα και μπορεί να ζήσουν τη ζωή τους και η ψυχή τους και η επιθυμία τους να μην ποτε πραγματικά βγεί στην επιφάνεια ωστε να θελήσουν να γίνουν κάτι άλλο , κατι παραπάνω , αυτό που πραγματικά θα ήθελαν. -


- Το ζήτημα είναι πόσο βαθιά στην τρύπα του λαγού είσαι διατεθειμένος να πέσεις ; -

Φοβάμαι


Σήμερα το πρωί κατέβηκα στο κέντρο της πόλης για κάποιες δουλειές. Καθώς προχωρούσαμε έναν πολυσύχναστο δρόμο μου πέρασε,απο το μυαλό, η σκέψη "Πώς άραγε φαινόμαστε απο ψηλά;". Η εικόνα πολλών μοναχικών μυρμηγκιών που περπατάνε μηχανικά εκτελώντας το καθένα την δουλειά του πετάχτηκε στο μικρό μου,προσωπικό, κινηματογράφο ασυνείδητου και ομολόγησα στον εαυτό μου πως "Φοβάμαι".Φοβάμαι τόσο πολύ την μοναξιά. Όλοι μας σχηματίζουμε ένα τεράστιο ΜΟΝΟΣ. Όλοι μαζί αλλά όλοι τόσο μόνοι.Παρηγόρισα τον εαυτό μου φέρνοντας στο μυαλό μου εικόνες με παρέες,φίλους,γνωστούς. Ένα χαμόγελο εμφανίστηκε αυθόρμητα στα χείλη μου.Δεν κράτησε όμως για πολύ. Το μικρό "Φοβάμαι" μου υπενθύμισε όλες εκείνες τις στιγμές που περιτριγυριζόμουν απο κόσμο όμως ένιωθα τόσο μόνη.Φοβάμαι.Φοβάμαι πως δεν θα γιατρευτώ ποτέ. Τα άτομα που μου κατέστρεφαν ευχάριστα το " ΜΟΝΗ " είναι πλέον μακριά.Η μοίρα,συλλογίστηκα,μας θέλει τελικά όλους μόνους μας στην μοναξιά μας.

Έφτασα στο σπίτι.Ένα ψιλόβροχο είχε αρχίσει να ακούγετε επάνω στην τέντα που είχα ξεχάσει να σηκώσω.Δέν έκανα τον κόπο να ασχοληθώ μαζί της. Ακούμπησα τα πράγματά μου στο τραπέζι και κάθησα στον καναπέ.Η τηλεόραση ήταν σβησμένη,το σπίτι τόσο άδειο και ήσυχο και η βροχή όλο και δυνάμωνε. Άναψα ένα τσιγάρο και γέμισα τα πνευμόνια μου με τον εθισμό που με κατάστρέφει.Αφού εξέπνευσα τον καπνό ακούμπησα αργά την πλάτη μου στο μαξιλάρι του καναπέ και βάλθηκα να κοιτάω επίμονα την αντανάκλαση μου στο μαύρο της σβησμένης τηλεόρασης. Έμενα εκεί για αρκετά τσιγάρα ώσπου μια δυνατή βροντή με κατατρόμαξε διαλύοντας τη σιωπή που απολάμβανα μέχρι τότε.Την σιωπή που με κατανάλωνε μέχρι τότε.Άλλη μια βροντή και άλλη μία πιο δυνατή ακολούθησε.Η καρδιά μου φώναζε πανικόβλητη " Βοήθεια " και γω ψιθύρισα στο εγώ μου " φοβάμαι ". Απο μικρή φοβόμουν πως οι αστραπές ήταν μονάχα το σινιάλο της γής σε όλα τα υπόλοιπα φαινόμενα για επανάσταση κατά των ανθρώπων που την καταστρέφουν λίγο λίγο.Πάντα φοβόμουν πως μετά την αστραπή θα έρθει ο τυφώνας και με τη σειρά του ο σεισμός για να μας δείξει πόσο λίγοι είμαστε μπροστά του. Φοβάμαι πως είμαι πολύ πιο αδύναμη και ανίσχυρη αποτι φανταζόμουν,αποτι μου έμαθαν οι γηραιότεροι."Η τεχνολογία μας κάνει θεούς". Με ποιό τίμημα όμως;Φοβάμαι πολύ την άφιξη αυτού του τιμήματος.




Φοβάμαι...αλήθεια.


Καλωσήρθες στον κόσμο των ψευδαισθήσεων ξένε.

1st picture
2nd picture
3d picture