Πένθος της ύπαρξης


Μια μέρα φαντάστηκα πως ήμουν μια άλλη. 



Ξεχασμένη στη μέση ενός μπάρ να εχω τυλίξει με το χέρι μου ενα ποτήρι ουίσκι, ακουμπισμένο στην επιφάνεια του ξύλου, 
με 2, σχεδόν, λιωμένα παγάκια.
Τα νύχια μου καλοφτιαγμένα.
Το φόρεμα μαυρο 
και ξώπλατο.
Το άλλο χέρι κρατούσε λυγισμένο τσιγάρο ' 
βιομηχανικό, 
να καίγεται μόνο του.
Η στάχτη να προσπαθεί να στηριχτεί στη σωρό της.

Πως είναι άραγε να πέφτει το καμμένο σου εγώ, πάνω σου;

Να τσιρτσιρίζει οταν φτάνει στο φιλτράκι και μετά σιωπή. Ολοκαύτωμα!
Και μετα, σιωπή.

Πριν απο κάθε μεγάλη σιωπή θα έπρεπε να έχει υπάρξει ένα πυροτέχνημα, σίγουρα.

Καθόμουν εκεί, ακούνητη και αμίλητη, με αυτό το βλέμμα, 
το κόκκινο μάτι, μα γουρλωμενο συνάμα, που κοιτά μα δεν κοιτά πραγματικά. 
Συλλογίζεται, ντυμένο με ένα δάκρυ που πολεμά να μείνει εδώ.

Σάλπαρε το πλοίο καπετάνιε, άλλο ενα ουίσκι!
Μα γουλιά δεν πίνω, κοιτώ μονάχα απέναντι μου εμένα πάλι.

Εκείνη γελάω και φλερτάρω. Και η διπλανή της εγω ειμαι πάλι, με σιγοντάρω.
Και ο μπάρμαν,εγώ.
Αγχώνομαι γιατι μου τελείωσε ο βασιλικός και πως θα κάνω κλείσιμο αν δεν είναι βασιλικό;


Αφήστε με μόνη, πενθώ την ύπαρξης της άλλης ύπαρξης μου.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου