Ο Απων

Σε καθε βραδινο σου μήνυμα για να με δεις

 φανταζομαι εναν πρωινό καφε μια βροχερή μέρα διαβάζοντας τα βιβλία μας διπλα απο το παράθυρο.

Σε κάθε μονολεκτικό καληνύχτα σου

φαντάζομαι ενα χίμαρο εικόνων που θα έχεις σκαρφιστεί μονάχα για εμένα.

Σε κάθε σιωπηλό σου τσιγάρο

φαντάζομαι τα κορμιά μας να μιλάνε με μια γλώσσα δικής τους που ούτε εμεις καταλαβαίνουμε.

Σε κάθε σου χαμόγελο

φαντάζομαιτη μορφή μου σαν λόγο ταλάντωσης των χειλιών σου.

Μονο για αυτό το λόγο θα ήθελα να κουνιούνται τα χείλη σου.

Μονάχα οταν με σκέφτονται, μου μιλάνε, μου χαμογελάνε.

Μα εσύ είσαι απών απο τις καλημέρες,
απών στο τσιγάρο
απών και στα χαμόγελα.

Άδικα σου αγόρασα κούπα,
 και κρίμα που σε κοιτάω καθε που καπνίζεις , ουτε με την πλευρική σου όραση δεν με κοιτάς.

Χαμογελό σου δεν έχω δει,
 μονάχα απο φωτογραφίες σου στο facebook.
Σε έχει κάνει tag ο ένας Τάκης,
δεν τον ξέρω αυτον τον Τάκη.

Ούτε εσένα ξέρω τώρα που το σκέφτομαι.

Κι οσο προσπαθώ να σε μάθω εσύ είσαι πάντα απων απο το νοιάξιμο.

Και γω φαντάζομαι μόνη πως μια φορά αγαπιέμαι και γω στο παραμύθι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου