Φοβάμαι


Σήμερα το πρωί κατέβηκα στο κέντρο της πόλης για κάποιες δουλειές. Καθώς προχωρούσαμε έναν πολυσύχναστο δρόμο μου πέρασε,απο το μυαλό, η σκέψη "Πώς άραγε φαινόμαστε απο ψηλά;". Η εικόνα πολλών μοναχικών μυρμηγκιών που περπατάνε μηχανικά εκτελώντας το καθένα την δουλειά του πετάχτηκε στο μικρό μου,προσωπικό, κινηματογράφο ασυνείδητου και ομολόγησα στον εαυτό μου πως "Φοβάμαι".Φοβάμαι τόσο πολύ την μοναξιά. Όλοι μας σχηματίζουμε ένα τεράστιο ΜΟΝΟΣ. Όλοι μαζί αλλά όλοι τόσο μόνοι.Παρηγόρισα τον εαυτό μου φέρνοντας στο μυαλό μου εικόνες με παρέες,φίλους,γνωστούς. Ένα χαμόγελο εμφανίστηκε αυθόρμητα στα χείλη μου.Δεν κράτησε όμως για πολύ. Το μικρό "Φοβάμαι" μου υπενθύμισε όλες εκείνες τις στιγμές που περιτριγυριζόμουν απο κόσμο όμως ένιωθα τόσο μόνη.Φοβάμαι.Φοβάμαι πως δεν θα γιατρευτώ ποτέ. Τα άτομα που μου κατέστρεφαν ευχάριστα το " ΜΟΝΗ " είναι πλέον μακριά.Η μοίρα,συλλογίστηκα,μας θέλει τελικά όλους μόνους μας στην μοναξιά μας.

Έφτασα στο σπίτι.Ένα ψιλόβροχο είχε αρχίσει να ακούγετε επάνω στην τέντα που είχα ξεχάσει να σηκώσω.Δέν έκανα τον κόπο να ασχοληθώ μαζί της. Ακούμπησα τα πράγματά μου στο τραπέζι και κάθησα στον καναπέ.Η τηλεόραση ήταν σβησμένη,το σπίτι τόσο άδειο και ήσυχο και η βροχή όλο και δυνάμωνε. Άναψα ένα τσιγάρο και γέμισα τα πνευμόνια μου με τον εθισμό που με κατάστρέφει.Αφού εξέπνευσα τον καπνό ακούμπησα αργά την πλάτη μου στο μαξιλάρι του καναπέ και βάλθηκα να κοιτάω επίμονα την αντανάκλαση μου στο μαύρο της σβησμένης τηλεόρασης. Έμενα εκεί για αρκετά τσιγάρα ώσπου μια δυνατή βροντή με κατατρόμαξε διαλύοντας τη σιωπή που απολάμβανα μέχρι τότε.Την σιωπή που με κατανάλωνε μέχρι τότε.Άλλη μια βροντή και άλλη μία πιο δυνατή ακολούθησε.Η καρδιά μου φώναζε πανικόβλητη " Βοήθεια " και γω ψιθύρισα στο εγώ μου " φοβάμαι ". Απο μικρή φοβόμουν πως οι αστραπές ήταν μονάχα το σινιάλο της γής σε όλα τα υπόλοιπα φαινόμενα για επανάσταση κατά των ανθρώπων που την καταστρέφουν λίγο λίγο.Πάντα φοβόμουν πως μετά την αστραπή θα έρθει ο τυφώνας και με τη σειρά του ο σεισμός για να μας δείξει πόσο λίγοι είμαστε μπροστά του. Φοβάμαι πως είμαι πολύ πιο αδύναμη και ανίσχυρη αποτι φανταζόμουν,αποτι μου έμαθαν οι γηραιότεροι."Η τεχνολογία μας κάνει θεούς". Με ποιό τίμημα όμως;Φοβάμαι πολύ την άφιξη αυτού του τιμήματος.




Φοβάμαι...αλήθεια.


Καλωσήρθες στον κόσμο των ψευδαισθήσεων ξένε.

1st picture
2nd picture
3d picture

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου