Αναπολήσεις Vol2


Μπορεί τα χαρακτηριστικά σου να έχουν αλοιωθεί στην μνήμη μου και η φωνή σου πλεον να φαντάζει ξεχασμένη μελωδία,ομως θυμάμαι και θα θυμάμαι πάντοτε την μυρωδιά σου.Ειναι περίεργο πως ο ανθρώπινος εγγέφαλος δεν συνδέει το ίδιο ευκολα την εικόνα με τον ήχο ή οτιδήποτε άλλο όσο με την μυρωδιά.Μπορεί να μην ξέρεις τι υλικά βάζει στο φαγητό η μαμά σου ή πως το φτιάχνει ή πως μοιάζει όταν τελειώσει όμως πάντοτε θυμάσαι και νοσταλγείς την μυρωδιά του «φαγητού της μαμάς»,η οποία σε όποια μακρινή χώρα και να ταξιδέψεις όταν κλείνεις τα μάτια σου κρατάει συντροφιά. Και ακόμη πιο περίεργο είναι οτι,ποιός θα το σκεφτόταν,όλοι οι άνθρωποι στην γή έχουν την δική τους μοναδική μυρωδιά που μέσα της παγιδεύει όλες τις κρυφές πτυχές του ανθώπου που ο ίδιος ίσως να προσπαθεί να τις κρύψει απο τον ίδιο του.Πόσες φορές έχουμε πει “μυρίζει μαμά” ή “μυρίζει εξοχή” ; ’Ολες οι ιδιότητες,τα χαρίσματα,γνωρίσματα,οι παραξενιές,οι ατέλειες,όλα όσα έχουμε ζήσει,όλα οσα πρόκειται να ζήσουμε,όλα όσα είναι και θα γίνουν,το γελιο,η χαζομάρα,η απροσεξία,ο έρωτας,το μίσος,το φόβος,το αγχος,η νοσταλγία,ο πόθος,η χαρά,η θλίψη, όλα αυτα μαζί έχουν συνθέσει μια ακριβής και μοναδική στον κόσμο μυρωδιά,με τέλεια ισορροποία και αλληλουχία,την μυρωδιά σου(μου,του)Ετσι και ο νούς μου,στην αναπόληση αυτή,θυμάται την δική σου μυρωδιά και τα πνευμόνια μου είναι σαν να την γεύονται με λαχτάρα και έξταση προσπαθώντας να συλλέξουν και την τελευταία σταγόνα αέρα μέσα τους μήπως και τύχει αυτή να μπορεί να ζωντανέψει την αναπόληση αυτή. Να ξέρεις υπάρχει μια θέση στην καρδιά μου κατειλημμένη με το δικό σου φανταστικό μπουκαλάκι αρωματός.Και αν τα χρόνια περάσουν και κάνω ρυτίδες στο πρόσωπο και η καρδιά μου έχει γεράσει εκεί θα μένει ,νέο το μπουκάλι να δίνει χρώμα.

by amalia

ps.Photo by RedSigns

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου